Mijn vader is naar huis

17 augustus 2018

Vandaag, precies 9 jaar geleden, overleed mijn vader op 68 jarige leeftijd aan de gevolgen van nierkanker.

En eindelijk kan ik nu zeggen: Het is goed zo!. Mijn vader is naar Huis.

Ik wil graag een bijzonder inzicht omtrent het overlijden van mijn vader met je delen. In mijn vakantie heb ik veel gelezen en diverse online seminars en trainingen heb gevolgd. Dat heeft een schat aan bijzondere inzichten en aha momenten opgeleverd. Er is zoveel wat ik wil delen, dat ik bijna niet weet waar te beginnen.

Daarom begin ik met een bijzondere ervaring die ik had naar aanleiding van het overlijden van mijn vader, vandaag precies 9 jaar geleden.

Ik wou dat ik negen jaar geleden wist, wat ik nu weet. Dan had ik wellicht iets voor mijn vader kunnen doen, in plaats van machteloos toekijken.

Maar ik weet ook dat zo heeft moeten zijn. Dat het overlijden van mijn vader, het startschot is geweest voor mijn ontwikkeling en van mijn ontdekking van zoveel moois. Continue reading “Mijn vader is naar huis”

Soms kan ik er niet meer tegen

Soms kan ik er niet meer tegen en ben ik er helamaal klaar mee:

😫als mijn puberzoon zijn muziek weer keihard heeft
aanstaan met muziek die mij mateloos irriteert.
😠of als mijn dochter de deur uit gaat en die keihard
achter zich dicht slaat
😡of als ik op de wc kom en ik ben weer degene die de wc
rol moet vervangen.

Misschien herken je dat wel en denk je ook regelmatig 𝐀𝐑𝐆𝐇𝐇%#@&

Maar soms…… soms heb ik daar helemaal geen last van.

𝗛𝗼𝗲 𝗸𝗼𝗺𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗱𝗮𝗻?
Soms heb ik er geen probleem mee dat mijn zoon zijn muziek zo hard staat en blèr ik gewoon van lekker mee.
En als mijn dochter de deur keihard achter zich dicht gooit, moet ik gewoon lachen om haar gedrag.
En die wc rol ja die vervang ik dan kan gewoon met liefde. Continue reading “Soms kan ik er niet meer tegen”

Ik moet nog zoveeel doen!

Ik moet nog zoveeeeel doen!

Het moment dat ik denk aan alles wat ik nog moet (en wil) doen, ontploft bijna mijn hoofd. 

De wasmand puilt uit, de vaatwasser wil leeg geruimd worden, de vloer schreeuwt om aandacht van de stofzuiger en de dweil. De zolder wil opgeruimd worden, de ramen moeten gelapt, de tuin wil onkruidvrij zijn.
Er moeten nog boodschappen gehaald worden voor het weekend. De hond moet er nog uit, de kattenbak moet verschoond. En dan nog de badkamer. HELP, wanneer moet ik die doen?

En o ja, ik wil ook nog een blog schrijven.

Pffff, dat is nog maar het begin. Mijn hoofd staat op het punt van ontploffen. Dat is bij mij het moment dat ik stop, want er is zoveel dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen.

Continue reading “Ik moet nog zoveeel doen!”

“Het is alweer twee uur en nou heb ik nog niks gedaan?”

“Het is alweer twee uur en nou heb ik nog niks gedaan?”

Deze gedachte hoorde vanmiddag in mijn hoofd. Alsof ik tegen mezelf praatte.

Ik hoorde een gedachte die me probeerde te vertellen dat ik nog niets gedaan had, ondanks dat het al twee uur was.

Even stopte ik en vroeg mezelf af: Is dit waar? Is het waar dat ik nog niets gedaan heb?

Het antwoord was: NEE.

Ik heb al een hoop gedaan, maar niet op de manier waarop mijn gedachten hadden bedacht dat het zou moeten.

Vroeger was de definitie van werken voor mij: een paar uur achter elkaar stilzitten achter je bureau en werken met een computer voor je neus. En misschien is dat ook jou definitie van werken. (als je tenminste “bureauwerk” doet)

Ik kwam erachter dat dat niet werkt voor mij. Continue reading ““Het is alweer twee uur en nou heb ik nog niks gedaan?””

Ik stop er mee!

“Doe niet zo ongezellig!”

Dat is een opmerking die ik regelmatig hoor als ik zeg dat ik geen alcohol drink.

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik van de ene op andere dag stopte met alcohol drinken. Ik had er genoeg van. Niet dat ik nou echt veel dronk, maar er gebeurde iets waardoor ik een radicaal besluit nam.

Tijdens een gezellige avond met vrienden die ik lang niet had gesproken, had ik voor mijn doen veel gedronken, namelijk een hele fles witte wijn en een halve fles rosé. Continue reading “Ik stop er mee!”

New dare, New hair

Je weet wat je hebt, maar niet wat je krijgt.

Soms moet je het oude vertrouwde loslaten en de sprong wagen naar iets nieuws, zoals ik onlangs deed door over te stappen naar een andere kapper.

Ik heb heel even getwijfeld.

Je tenslotte weet wat je hebt, maar je weet niet wat je krijgt. Dat is een veel gehoorde overtuiging die je soms kan tegenhouden om te kiezen voor iets nieuws.

Maar na jaren bij dezelfde kapper vond ik het tijd voor verandering.

Daarom waagde ik de sprong en maakte een afspraak bij een nieuwe kapper.

Vandaag was ik daar voor de tweede keer. 
Ik vroeg voor deze tweede afspraak bewust niet naar dezelfde kapster die mij de vorige keer knipte.

Opnieuw koos ik voor iets nieuws en liet me door een andere dame knippen. Dat pakte heel goed uit en ik ben erg blij met mijn nieuwe coupe.

New dare, new hair 
(nieuwe durf, nieuw haar. Dat rijmt niet zo lekker😂)

Hoe vaak kies jij niet voor iets nieuws door je een overtuiging die je blijft geloven?

Elke Dag Kan Een Kadootje Zijn

Wat doe jij als iets tegen zit of niet gaat zoals je graag zou willen? 

Ga je dan gelijk uit van het negatieve en krijg je stress of een rot humeur?
Of kun je het positieve zien in elke situatie en er iets waardevols van leren?

Nu ik me niet meer zo druk maak over de dingen die gebeuren kan ik elke situatie steeds meer beschouwen als een geschenk. Soms zie ik dat direct en soms kan ik dat geschenk pas later uitpakken.

Ik maakte er een video over. Je kunt ‘mhier bekijken. 


Ik zou het leuk vinden als je me wilt laten weten wat je van de video vond. Ik hoor het graag van je! 
  

Ik heb me al die tijd druk heb gemaakt om niets.

Vandaag krijg je mijn beste tip! Gewoon gratis.

 

Ik ben oké

Hoe vaak ben ik druk geweest met al die dingen waarvan ik dacht dat ik ze moest doen om me persoonlijk te ontwikkelen.  (alsof ik nog niet goed genoeg was, maar dat wist ik toen nog niet)

Ik was druk bezig met:

  • positief denken,
  • visualiseren,
  • vroeg opstaan om te mediteren,
  • journalen (dagboek bijhouden)
  • proberen te zijn zoals anderen,
  • proberen te doen wat anderen deden,

omdat ik dacht dat dat ook voor mij zou werken.

Ik ging ook:

  • heel veel workshops en trainingen volgen,
  • boek na boek lezen,
  • denken dat ik niet goed genoeg was,
  • beter mijn best doen, harder werken,
  • mijn mindset veranderen,
  • anders denken, enz enz enz.

Pfffffff….. vermoeiend, maar zeker ook leerzaam. (niets gebeurt tenslotte voor niets)

Ben ik raar?
Heel vaak heb ik gedacht dat ik raar was, een vreemde eend in de bijt, een roepende in de woestijn, een eenling, een uitzondering, een aparte,  een-kat-uit-de-boom-kijker.

Altijd het gevoel dat ik nergens bij hoorde, dat ik geen aansluiting kon vinden in groepen, dat ik alleen zat te lunchen tijdens workshops, omdat anderen heel snel aansluiting vonden bij elkaar en ik niet.

Dit zouden allemaal redenen kunnen zijn voor stress, angst, me onzeker voelen of nergens meer naar toe gaan. En soms maakte ik mezelf ook klein, verstopte ik mezelf en was ik soms bijna onzichtbaar.

Gelukkig zijn dat allemaal dingen die steeds meer tot het verleden behoren,  omdat ik ontdekte dat ik heel veel daarvan zelf in stand hield door mijn gedachten over mezelf en over de wereld om me heen te geloven.

Nu ik steeds meer kan zien dat mijn gedachten niet perse waar hoeven te zijn, besef ik me ook dat ik altijd al goed genoeg ben geweest.

Ik hoef niets aan mezelf te veranderen of verbeteren.

Ik hoef niet harder te werken of beter mijn best te doen.

Ik besef me daardoor ook steeds meer dat het helemaal oké is om mezelf te zijn. 

Ik ben uniek, net zoals jij!

 

Ik heb me dus al die tijd druk heb gemaakt om niets.

IK BEN OKÉ. ALTIJD al geweest!

Wat probeer jij nog te veranderen aan jezelf?
En zou je dat blijven doen, als je wist dat je altijd al OKÉ bent geweest, vanaf het moment dat je bent geboren?

 

En hier is mijn beste tip:

Geloof niet alles wat je denkt!

Geloof niet zomaar alles wat je denkt, maar stel jezelf bij elke gedachte de vraag: 

Is deze gedachte waar?  

 

Heb je een vraag of is er iets anders waarvan jij stress krijgt en wil je dat ik daar een keer over schrijf of wil je een tip delen?

Stuur dan een e-mail naar ernazuidhoek@gmail.com.

Doen hoor, want samen komen we verder!

Pubers

Hoe hou je het gezellig met pubers? 4 tips

Hoe hou je het gezellig met pubers? 

4 tips om niet meegetrokken te worden in een puber-storm

 

Pubers kunnen bij vlagen ontzettend opstandig zijn en de boel behoorlijk op stelten zetten. Ze denken dat de hele wereld om hen draait en zijn niet voor rede vatbaar als ze iets niet mogen. En als moeder van 3 pubers weet ik waar ik over praat.

“Iedereen mag dat van zijn ouders en ik mag nooit wat!” is een vaak gehoorde vlieg-uit-de-bocht-kreet van pubers. Hun argumenten zijn vooral luidruchtig, nergens op gebaseerd en bovenal: onredelijk. Niet fijn!

 

Hoe reageer jij op zo’n situatie?

De kans is groot dat je ingaat tegen wat je puber je probeert duidelijk te maken (heb ik ook vaak gedaan, dus welkom bij de club). Je draagt jouw argumenten aan en probeert uit te leggen waarom iets niet kan of waarom iets wel moet. Je puber wil dat alleen niet horen. Sterker nog, je puber hoort niet eens wat je zegt. Het komt gewoon niet binnen.

De kans is groot dat je dan langzaam maar zeker behoorlijk geïrriteerd begint te raken en stress voelt ontstaan in je lijf. Je stem wordt luider. Je hoort jezelf misschien dingen zeggen die je eigenlijk niet wilt zeggen.
Je bent het helemaal zat om elke keer weer die discussies aan te gaan.

Je dreigt met telefoon afpakken, wifi afsluiten, naar de kamer sturen, en de gedachte: “woonden ze maar alvast op kamers”,  komt zo nu en dan voorbij.  

Als het de zoveelste keer is waarop je denkt: “waarom moet dit nou steeds op deze manier?”, dan is het tijd om het anders te gaan doen.
 

4 tips om niet meegetrokken te worden in een puber-storm

 

1. Hoe wilde je zelf als puber behandeld worden?

Wat mij erg helpt is om terug te denken aan mijn eigen puber-tijd en de manier waarop mijn ouders omgingen met mijn opstandige pubergedrag (ja, ik beken, ik was er ook zo één).  Dat zet voor mij de dingen weer snel in perspectief.

Ik weet nog dat ik soms een grote mond kreeg van mijn vader met de woorden: “ga maar naar je kamer en laat ik je voorlopig niet meer zien!” Voor mij was dat een moment waarin ik me totaal niet gezien of gehoord voelde, laat staan dat er belangstelling was voor wie ik was en wat er belangrijk was in mijn puberleven.
Nog bozer dan ik al was, stampte ik dan de trap op en gooide zo hard mogelijk mijn kamerdeur dicht, waarna ik boos en gefrustreerd soms lag te huilen op mijn bed.

Een waargebeurd verhaal: er was zelfs een keer dat ik opgesloten werd op mijn kamer. Via de dakkapel vluchtte ik het huis uit en ik zwierf een paar uur over straat, totdat ik de moed had om via de achterdeur weer binnen te komen, terwijl mijn ouders dachten dat ik nog op mijn kamer zat.
 
Ik moet er niet aan denken dat mijn pubers dat nu zouden doen. Vandaar dat ik mezelf regelmatig de vraag stel bij een puberstorm: hoe had ik zelf behandeld willen worden in die tijd? Dat is de reden waarom ik het nu zoveel mogelijk anders probeer te doen met mijn pubers.
 

2. Weet: niet alle draadjes zijn verbonden

Sommige verbindingen zijn in het puberbrein nog niet gemaakt en dus kunnen consequenties niet worden overzien. Je kunt het ze eigenlijk niet kwalijk nemen: de bedrading is gewoon nog niet helemaal goed aangesloten, met als gevolg soms een behoorlijke kortsluiting! Iets om in je achterhoofd te houden als ze weer eens te keer gaan.

Een leuk boek daarover is: Het enige echte eerlijke puberopvoedboek van Marina van der Wal.
 

3. Humor

Mijn geheime wapen is humor. Soms moet ik zo ontzettend lachen als ik zie hoe mijn pubers bezig zijn met zich druk maken, dat zij uiteindelijk zelf ook in de lach schieten en dan is de puberstorm heel snel voorbij.

Neem het gedrag van je puber – en jezelf – niet te serieus!
 

4. Choose your battles

Terugschreeuwen tegen je puber en boos worden (oftewel: je gelijk willen halen) om iets wat uiteindelijk niet eens echt belangrijk was, helpt je zeker niet om de situatie rustig te krijgen. Het zorgt er waarschijnlijk alleen maar voor dat jij en je puber nog uren, zo niet dagen, chagrijnig blijven over dit voorval. Als het niet heel belangrijk is: Laat het los!
 

CONCLUSIE

Elke storm in het puberbrein gaat uiteindelijk vanzelf weer liggen. En als jij jezelf staande weet te houden als de rust in het oog van de orkaan, gebeurt dat steeds sneller.

Ik weet dat deze 4 stappen misschien simpel klinken, maar dat ze zeker niet altijd makkelijk zijn. Wellicht dat ik hierin iets voor je kan betekenen.

Welke gouden tip heb jij voor ouders van opstandige pubers?
Laten we zoveel mogelijk tips met elkaar delen. Hoe meer tips, hoe makkelijker het leven voor onszelf en onze pubers wordt. Een WIN-WIN voor iedereen.

Heb je een vraag of is er iets anders waarvan jij stress krijgt en wil je dat ik daar een volgend blog over schrijf of wil je een tip delen?

Stuur dan een e-mail naar ernazuidhoek@gmail.com.

Doen hoor, want samen komen we verder!