Tot ooit

Afgelopen zaterdag was het precies 10 jaar geleden dat mijn vader op 68 jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van nierkanker.

Het verdriet over het overlijden van mijn vader zat bij mij heel lang, heel hoog. Op sommige momenten kwam het ineens naar boven.

Ik had er ook veel gedachten over, zoals ; Het is niet eerlijk, waarom moest hij zo lijden, ik had wat moeten doen, hij was nog veel te jong om dood te gaan, enz enz.

Totdat er vorig jaar iets gebeurde waardoor ik een hele nieuwe kijk kreeg op zijn overlijden en over doodgaan in het algemeen.

Steeds meer word ik me bewust van het feit dat ik meer ben dan alleen dit lichaam of de gedachten die ik heb.
Ik zie mijn lichaam als mijn “ruimtepak”, waarmee ik hier kan leven en ervaringen op kan doen.
Ik ben een vorm van oneindige energie, die hier tijdelijk woont (mijn dansje doe zeg ik wel eens) en die ‘als het tijd is’, weer terug gaat naar “Huis”. Dit helpt me op veel gebieden in mijn leven, om steeds meer zaken vanuit een ander perspectief te zien.

Vorig jaar juni kreeg ik een bijzonder inzicht omtrent het overlijden van mijn vader, wat ik graag met je wil delen. Misschien helpt het je bij het verdriet dat jij misschien hebt.

Ik weet inmiddels dat ik niet mijn gedachten ben en dat ik ze niet hoef te geloven en dat ik ze kan negeren. Daarnaast heb ik altijd de mogelijkheid om andere gedachten te kiezen en iets anders te denken. Dat is een vrijheid die jij en ik hebben.

De gedachten die ik had over het overlijden mijn vader waren ook gewoon gedachten, alleen zag ik dat op de één of andere manier niet  Ik zag ze voor waarheid aan en geloofde ze.

Totdat ik op een avond in juni vorig jaar in bed lag en ik plotseling een inzicht kreeg.

Ineens zag ik het hele plaatje voor me, als een complete download; “Die gedachten over de dood van mijn vader die creëer ik zelf en ik geloof ze. Ik neem ze voor waarheid aan”. WAT?

Ik hield het verdriet zelf in stand door de gedachten te blijven geloven als waarheid, maar ineens had ik een andere keuze. Ik hoefde die gedachten niet langer te denken en te geloven. Wat een eye-opener!

In datzelfde plaatje zag ook: Mijn vader is “naar Huis”. Hij heeft zijn “ruimtepak" verlaten en  hij is weer dat oneindige energie wezen wat hij altijd al was. (en wat wij allemaal zijn)

Even was ik sprakeloos.
Hoe had ik, die tegen iedereen zegt dat je je gedachten niet hoeft te geloven, dit niet kunnen zien? Ongelofelijk, maar waar. You get it when you get it. Niet eerder.

Ik kan je niet zeggen hoeveel rust, opluchting en helderheid dit inzicht mij heeft gegeven. Het maakt dat ik nu heel anders aankijk tegen het overlijden van mijn vader en overlijden in het algemeen. Ook het verdriet dat steeds aan de oppervlakte lag, is naar de achtergrond verdwenen. 

Ik weet dat het diep van binnen nog steeds aanwezig is, en als ik daaraan denk dan moet ik zeker janken. Je voelt namelijk wat je denkt.

Ik weet ook als ik die gedachten niet heb, het verdriet gewoon rustig aanwezig is, zonder dat ik daar iets mee hoef te doen.

(Ik wil voor de duidelijkheid zeggen dat dit iets heel anders is dan verdriet verdringen en het niet toestaan. Als het verdriet omhoog komt, mag ik het voelen en huilen als ik dat wil. Het mag er zijn, als het zich aandient, maar ik ga er niet naar op zoek door met mijn gedachten die kant op te gaan)

Natuurlijk had ik het fijn gevonden als mijn vader er nog was geweest, maar hij is “verlost” van zijn aardse lichaam (zijn ruimtepak) en weer thuis van zijn reis en ervaringen op deze aarde. WAUW, wat een inzicht.  

Niemand weet hoe lang hij of zij hier is. We weten alleen dat we ooit een keer vertrekken naar “Huis” (doodgaan).Niemand weet echter wanneer en niemand weet hoe.

En dit klinkt misschien hard, maar als het je tijd is, dan ga je. Zo simpel is het.

Het zijn onze gedachten die maken hoe we dit alles voelen en beleven. En dat mag er allemaal zijn. Het is allemaal oké en het hoort bij het leven.

Dit alles maakt dat zijn sterfdag, ineens een hele andere betekenis voor mij heeft gekregen. Ik kan nu eindelijk zeggen: Het is goed zo! 

Mijn vader is “thuis”. Tot ooit pap!

Wil je ergens over praten naar aanleiding van deze blog, iets delen of is er iets wat ik voor je kan doen.  Laat het me dan weten aub. Je kunt me bereiken op erna@gunjezelfhetbeste.nl

Wil je het hele verhaal lezen over mijn ontdekkingsreis en hoe het overlijden van mijn vader daar een rol in heeft gespeelt? KLIK DAN HIER

Jij bent onmetelijk krachtig en het is tijd om die krachtige vermogens volledig te gaan benutten.

Trouw zijn aan jezelf

Lees door tot einde voor iets GAAFS

Soms doe je dingen die niet meer passen bij wie je werkelijk bent. En soms duurt het even voordat je dat doorhebt.

Tot dat inzicht kwam ik nadat ik terug was van mijn reis naar Engeland, waar ik een trainingsdag bijwoonde voor When Women Speak (WWS).

Samen met 7 andere WWS-leaders trok ik drie dagen op. We zaten samen in één groot huis. We gingen ’s avonds Birmingham stad in, hapje eten, wat drinken. We deden samen de trainingsdag en toch … voelde ik me alleen.

Ik trok me regelmatig even terug in de woonkamer, terwijl de anderen in de keuken zaten te praten.
Misschien kwam het omdat ik me niet echt kon vinden in de onderwerpen waar ze over praatten. Ik voer namelijk graag gespreken die ergens over gaan en hou niet zo van de “koetjes en kalfjes en het weer-gesprekken”

Misschien was het de Britse humor die ik niet kon vatten, of misschien dacht ik teveel aan het thuisfront, waar wat dingetjes waren gebeurd tijdens mijn afwezigheid.
Misschien had ik het gewoon nodig om op mezelf te zijn. Ik kon het niet precies duiden, maar het was niet de eerste keer dat ik dit opmerkte.

Ik heb al heel lang het gevoel dat ik niet ergens bij hoor. Ik vind het vaak lastig om aansluiting te vinden bij anderen, wat ik dus ook weer merkte in Engeland.

Misschien komt het omdat ik het moeilijk vind om vrij te kunnen praten over wat ik werkelijk voel en denk.
Ik heb vroeger nooit geleerd om me uit te spreken over wat ik voelde. Want bij ons thuis deden wij vroeger niet aan voelen. Wij deden aan doen. En daar ben ik met de jaren heel goed in geworden.

Na een gesprek met mijn coach naar aanleiding van mijn Engeland trip, kwam ik tot de conclusie dat ik niet meer verder wilde op de weg die ik was ingeslagen met When Women Speak Nederland.

Begrijp me goed; dat lag niet aan de andere dames van WWS en ook niet het gedachtengoed van WWS. Ik draag het initiatief When Women Speak Global nog steeds een warm hart toe. Maar er was iets in mij veranderd. 

Tijdens het coachingsgesprek voelde ik opnieuw heel sterk dat ik de wereld iets te brengen heb, en dat wil eruit. Het moet eruit!
Ik kan niet langer meer iets zijn of doen wat niet klopt met wie ik werkelijk ben, met wat ik diep van binnen voel wat waar is voor mij.

Ik wil trouw zijn aan mezelf.
Ik wil doen wat echt belangrijk is voor mij.
Ik wil thuiskomen bij mezelf

Ik wil me niet meer aanpassen aan het systeem van hoe het hoort.
Ik wil mijn Eigen-Wijsheid horen en de stroom van het leven volgen.

Terug naar de basis.
Terug naar simpel.
Terug naar hoe het leven volgens mij bedoeld is.

Ik wil die Ontdekkingsreiziger van Het Leven zijn, omdat ik diep van binnen voel dat ik dat ben.

Ik wil ontdekken waar Het Leven werkelijk over gaat!
Ik wil onderzoeken dat we als mens zo onmetelijk krachtig zijn.

We are powerful beyond measure, zoals Marianne Williamson zo mooi in haar gedicht beschrijft.

Daarom laat ik When Women Speak Nederland vrij en is er iets nieuws geboren: 

Continue reading “Trouw zijn aan jezelf”

Hard werken

Ik ben opgegroeid met het idee dat je hard moeten werken. Dat hard werken DE manier is om iets te bereiken in het leven.
 
Hard werken is goed voor je. Hard werken hoort erbij. Dat was wat ik leerde.
 
De betekenis van hard werken voor mij was vaak 8 uur lang bezig zijn in een 9 tot 5 baan. Jarenlang heb ik dat gedaan en dacht ik dat dat normaal was om te doen. Want ja, iedereen deed dat, dus zal het wel zo horen. 
 
Hoewel ik nu al meer dan 3 jaar voor mezelf werk, merk ik dat die oude manier van denken over hoe werken eruit hoort te zien, nog steeds hardnekkig aanwezig is. En ik denk dat ik wel weet hoe dat komt.
 
Wat ik nu doe voelt niet als werken zoals ik het geleerd heb.
 
Er is nu niemand die mij vertelt wat ik moet doen.
Er is geen target die moet halen.
Er is geen stress of ik mijn werk wel af krijg.
Er is geen ‘ik zit aan mijn bureau en werk’.
Er is geen overwerken.
Er geen “in-de-baas-zijn-tijd” en “mijn-eigen-tijd”.
 
Ik heb alle tijd en kan mijn eigen uren indelen
Ik doe het op mijn manier.
Ik werk soms in mijn praktijkruimte.
Ik werk soms aan de tafel in de woonkamer.
Ik werk soms buiten terwijl ik de hond uitlaat.
Ik werk soms als ik een weekend weg ben.
En als avondmens werk ik ook heel graag ’s avonds.
 
 
Het is zo anders dan dat ik gewend was. Zo anders dan ik heb geleerd hoe “het hoort”. Het is het loslaten van alle structuren waarmee ik ben opgegroeid.
 
Ik merk dat ik heel lang op de automatische piloot heb gedraaid. Gewoon doen wat iedereen doet. Niet bewust van het feit dat het ook anders kan.
 
Gewoon maar doorgaan en doen, doen, doen. Want dat is wat wij vroeger deden thuis: DOEN. Altijd maar bezig zijn. Ruim je kamer op, loop je krantenwijk, maak je huiswerk, enz. De bekende ‘niet lullen maar poetsen’-mentaliteit.
 
Begrijp me niet verkeerd; ik neem het mijn ouders niet kwalijk. Het was ook wat zij geleerd hadden. Maar ik mag het anders doen.

Continue reading “Hard werken”

Je bent niet alleen, maar met 50 biljoen

Dag 5 van Intermittent Fasting (periodiek vasten).

Ik herken het gevoel. Het is hetzelfde gevoel als toen ik stopte met het drinken van alcohol, nu meer dan een jaar geleden. Het is het gevoel van ontwenning, van afkicken, van het doorbreken van een gewoonte.

En het is zo verdomde makkelijk om er aan toe te geven.
Het voelt zo goed om toch iets te eten voordat mijn vast tijd is afgelopen.

Maar ik doe het niet. Net zoals ik dat een jaar geleden ook niet deed.
Omdat ik een beslissing heb genomen.Een definitieve keuze heb gemaakt om het vol te houden. Om voorbij te gaan aan de oude vaste gewoonten die ik zo goed ken.

Al een aantal keren eerder hebben dit periodiek vasten gedaan.
Mijn langste periode was ooit 6 weken. Toen brak de zomervakantie aan en viel ik langzaam weer terug in mijn oude gewone eetpatroon.

Deze keer heb ik met mezelf afgesproken dat ik het in ieder geval tot 1 augustus ga volhouden. En ik weet dat het me gaat lukken, want deze keer doe ik het niet alleen.

Deze keer heb ik mijn lijf erbij betrokken. WAT?! Continue reading “Je bent niet alleen, maar met 50 biljoen”

Hard werken is hoe het hoort

Hard werken is goed

Ik ben opgegroeid met het idee dat je hard moeten werken. Dat hard werken DE manier is om iets te bereiken in het leven.

Hard werken is goed voor je. Hard werken hoort erbij. Dat was wat ik leerde.

De betekenis van hard werken voor mij was vaak 8 uur lang bezig zijn in een 9 tot 5 baan. Jarenlang heb ik dat gedaan en dacht ik dat dat normaal was om te doen. Want ja, iedereen deed dat, dus zal het wel zo horen. 

Hoewel ik nu al meer dan 3 jaar voor mezelf werk, merk ik dat die oude manier van denken over hoe werken eruit hoort te zien, nog steeds hardnekkig aanwezig is. En ik denk dat ik wel weet hoe dat komt.

Wat ik nu doe voelt niet als werken zoals ik het geleerd heb.

Er is nu niemand die mij vertelt wat ik moet doen.
Er is geen target die moet halen.
Er is geen stress of ik mijn werk wel af krijg.
Er is geen ‘ik zit aan mijn bureau en werk’.
Er is geen overwerken.
Er geen “in-de-baas-zijn-tijd” en “mijn-eigen-tijd”.

Ik heb alle tijd en kan mijn eigen uren indelen
Ik doe het op mijn manier.
Ik werk soms in mijn praktijkruimte.
Ik werk soms aan de tafel in de woonkamer.
Ik werk soms buiten terwijl ik de hond uitlaat.
Ik werk soms als ik een weekend weg ben.
En als avondmens werk ik ook heel graag ’s avonds.

Het is zo anders dan dat ik gewend was. Zo anders dan ik heb geleerd hoe “het hoort”. Het is het loslaten van alle structuren waarmee ik ben opgegroeid.

Ik merk dat ik heel lang op de automatische piloot heb gedraaid. Gewoon doen wat iedereen doet. Niet bewust van het feit dat het ook anders kan.

Gewoon maar doorgaan en doen, doen, doen. Want dat is wat wij vroeger deden thuis: DOEN. Altijd maar bezig zijn. Ruim je kamer op, loop je krantenwijk, maak je huiswerk, enz. De bekende ‘niet lullen maar poetsen’-mentaliteit.

Begrijp me niet verkeerd; ik neem het mijn ouders niet kwalijk. Het was ook wat zij geleerd hadden. Maar ik mag het anders doen. Continue reading “Hard werken is hoe het hoort”

Insight

Als je deze email ontvangt begin ik net aan mijn tweede dag in Birmingham, Engeland. Ik ben daar voor een training en tevens mijn eerste live ontmoeting met mijn collega When Women Speak Leaders. Ik kijk er naar uit om ze in het echt te ontmoeten. 

Ik ben ook nog nooit in Engeland geweest, dus ik ben heel benieuwd hoe het daar is.

Ik heb speciaal echte Nederlandse lekkernijen (stroopwafels en drop) gekocht om mee te nemen. Daarmee komen we het weekend wel door. 
 

Als ik terug ben vertel ik je alles over dit weekend in Engeland en over de ontwikkelingen rondom mijn nieuwe When Women Speak groep. 
Dat het heel GAAF wordt weet ik nu al.

En natuurlijk over alle andere ideeën en inspiratie ik daar heb opgedaan.
 

Stay tuned!
 

Zachte koffers

Ik noemde hierboven naast de woorden ideeën en inspiratie, niet het woord inzichten ik zal je uitleggen waarom, want er is voor mij een verschil tussen inzicht en INZICHT.
Continue reading “Insight”

Nieuw jaar, Nieuwe mogelijkheden

20 mei 2019

Nieuw jaar, nieuwe mogelijkheden

Afgelopen zondag was ik jarig en bereikte ik de magische leeftijd van 50 jaar. Compleet met Sarah pop voor de deur en een spandoek met 3 x toeteren om te feliciteren. Stiekem toch wel heel leuk.

Als ik terug kijk op de afgelopen 10 jaar dan is er heel wat veranderd.

10 jaar geleden was mijn vader ernstig ziek en hij overleed op 17 augustus 2009. De dag na zijn overlijden werd mijn dochter 3 jaar. Mijn vader heeft het helaas niet meer mogen meemaken. Een groot gemis is wat blijft.

En ik ………ik had niets kunnen doen om zijn leven/lijden dragelijker te maken. Ik was machteloos. Ik schreef er vorig jaar een bijzonder blog over.

Ik denk dat dat het moment was waarop ik (onbewust) begon aan mijn ontdekkingsreis van Het Leven.

Na zijn overlijden, in september van dat zelfde jaar, belandde ik zelf ik het ziekenhuis.
Ik had de operatie uitgesteld omdat ik niet wilde dat ik in het ziekenhuis zou liggen als mijn vader plotseling zou overlijden. De operatie verliep goed en ik herstelde snel.

Na de operatie kwam ik iemand tegen die mij het een en ander vertelde over gezonde voeding. Daar ben ik toen min of meer ingedoken en ik kreeg een hele nieuwe kijk op voeding in relatie tot gezondheid.

Daarna begonnen ook andere dingen mij te interesseren. Ik begon met een cursus Reiki. Daarna volgden nog veel  meer cursussen, workshops en opleidingen.
Ik leerde methoden en technieken en moest dingen onthouden om het me eigen te maken.

Ik las ook heel veel over zaken die anders waren dan “normaal”. Het is heel bijzonder waar we als mens allemaal toe in staat zijn. Dat is iets waar ik nog steeds heel erg geïnteresseerd in ben en veel over lees. 

In 2014 kwam Access Consciousness Bars op mijn pad. Dat was een doorbraak in mijn persoonlijke groei en ontwikkeling. Een doorbraak van me overal druk over maken en een kort lontje hebben, naar rust in mijn hoofd en meer plezier en gemak in mijn leven ervaren.

Door het geven en ontvangen van Bars sessies merkte ik dat ik veel makkelijker met alledaagse dingen om kon gaan. Ik maakte me minder druk over zaken die om me heen gebeurde waar ik toch niets aan kon veranderen. Ik kon veel makkelijker met moeilijke mensen of situaties omgaan en dingen gleden makkelijker van me af.

De werkelijke omslag kwam op 31 oktober 2017 toen ik het levens veranderde inzicht kreeg dat alles wat ik denk niet perse waar hoeft te zijn. Dat inzicht heeft echt alles veranderd. Ik maakte er een video over.

Nadat ik dat levens veranderende inzicht had gekregen, Continue reading “Nieuw jaar, Nieuwe mogelijkheden”

Mijn vader is naar huis

17 augustus 2018

Vandaag, precies 9 jaar geleden, overleed mijn vader op 68 jarige leeftijd aan de gevolgen van nierkanker.

En eindelijk kan ik nu zeggen: Het is goed zo!. Mijn vader is naar Huis.

Ik wil graag een bijzonder inzicht omtrent het overlijden van mijn vader met je delen. In mijn vakantie heb ik veel gelezen en diverse online seminars en trainingen heb gevolgd. Dat heeft een schat aan bijzondere inzichten en aha momenten opgeleverd. Er is zoveel wat ik wil delen, dat ik bijna niet weet waar te beginnen.

Daarom begin ik met een bijzondere ervaring die ik had naar aanleiding van het overlijden van mijn vader, vandaag precies 9 jaar geleden.

Ik wou dat ik negen jaar geleden wist, wat ik nu weet. Dan had ik wellicht iets voor mijn vader kunnen doen, in plaats van machteloos toekijken.

Maar ik weet ook dat zo heeft moeten zijn. Dat het overlijden van mijn vader, het startschot is geweest voor mijn ontwikkeling en van mijn ontdekking van zoveel moois. Continue reading “Mijn vader is naar huis”

Soms kan ik er niet meer tegen

Soms kan ik er niet meer tegen en ben ik er helamaal klaar mee:

😫als mijn puberzoon zijn muziek weer keihard heeft
aanstaan met muziek die mij mateloos irriteert.
😠of als mijn dochter de deur uit gaat en die keihard
achter zich dicht slaat
😡of als ik op de wc kom en ik ben weer degene die de wc
rol moet vervangen.

Misschien herken je dat wel en denk je ook regelmatig 𝐀𝐑𝐆𝐇𝐇%#@&

Maar soms…… soms heb ik daar helemaal geen last van.

𝗛𝗼𝗲 𝗸𝗼𝗺𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗱𝗮𝗻?
Soms heb ik er geen probleem mee dat mijn zoon zijn muziek zo hard staat en blèr ik gewoon van lekker mee.
En als mijn dochter de deur keihard achter zich dicht gooit, moet ik gewoon lachen om haar gedrag.
En die wc rol ja die vervang ik dan kan gewoon met liefde. Continue reading “Soms kan ik er niet meer tegen”

Ik moet nog zoveeel doen!

Ik moet nog zoveeeeel doen!

Het moment dat ik denk aan alles wat ik nog moet (en wil) doen, ontploft bijna mijn hoofd. 

De wasmand puilt uit, de vaatwasser wil leeg geruimd worden, de vloer schreeuwt om aandacht van de stofzuiger en de dweil. De zolder wil opgeruimd worden, de ramen moeten gelapt, de tuin wil onkruidvrij zijn.
Er moeten nog boodschappen gehaald worden voor het weekend. De hond moet er nog uit, de kattenbak moet verschoond. En dan nog de badkamer. HELP, wanneer moet ik die doen?

En o ja, ik wil ook nog een blog schrijven.

Pffff, dat is nog maar het begin. Mijn hoofd staat op het punt van ontploffen. Dat is bij mij het moment dat ik stop, want er is zoveel dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen.

Continue reading “Ik moet nog zoveeel doen!”