Pak jij die kans?

Ontdekkingen van het leven

door Erna Zuidhoek

Je mist 100% van de kansen die je niet pakt 

Niet geschoten is altijd mis!  


Hoe vaak laat je een kans liggen?

  • omdat je denkt dat iets toch niet lukt
  • omdat je bent bang voor het onbekende en je niet precies weet hoe iets zal verlopen.
  • omdat je denkt dat heel veel mensen zullen reageren en je waarschijnlijk toch geen kans maakt.
  • Of dat je ergens heel graag aan mee wilt doen, maar je uiteindelijk toch niet aanmeldt omdat je het te spannend vindt en je niet weet hoeveel en welke mensen er zullen komen.

Heel herkenbaar, maar ZO ZONDE.

Kort geleden liet ik zelf bijna een geweldige kans voorbij gaan vanwege bovenstaande redenen. BIJNA. Want ondanks mijn zelfbedachte bezwaren om niet te reageren, was er iets in mij dat me toch anders deed besluiten.

Wat denk je……………… Ik heb een schot gewaagd.


Op Facebook zag ik een oproep voorbij komen van de coach waar vorig jaar ruim 9 maanden heel fijn mee heb samengewerkt.
In de oproep vertelde ze dat ze een nieuwe coachopleiding ging doen waar ze iemand voor zocht die ze gedurende haar opleiding 3 maanden kon coachen tegen een gereduceerd tarief.

Mijn hart maakte een sprongetje toen ik de oproep zag. Ik dacht, dat is gaaf voor mij. Het leek me namelijk geweldig om nog eens 3 maanden door haar gecoacht te worden.
Toen keek naar de reacties die al onder het bericht waren geplaatst begon ik te twijfelen.

Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd:
“waarom zou ze voor mij kiezen, we hebben tenslotte al samengewerkt”,
“er zullen wel heel veel mensen reageren, dus hoe groot is dan de kans dat ze voor mij kiest”
“mijn coach vraag is vast niet interessant genoeg om voor haar opleiding te gebruiken”

En zo kan ik er nog wel even doorgaan.
Alles in mij twijfelde om die kans te pakken en te reageren.

Ik klikte het bericht weg en ging over tot de orde van de dag. Maar het liet me niet los. Ik bleef aan haar oproep denken. Het zou toch te gek zijn als ik deze kans krijg om weer met haar samen te werken. Ik zocht nogmaals haar bericht op en las het nog een keer door. Weer voelde ik dat sprongetje in mijn hart.

Ineens begon ik een berichtje te typen:
Hoi, ik zag je oproep voorbij komen en ik zou daar graag voor in aanmerking komen. Ik denk dat je veel reacties zult krijgen en ik hoop dat je mijn verzoek als deelnemer positief beantwoord. Ik zou het echt heel GAAF vinden om weer 3 maanden met je te werken. Liefs Erna xx

Binnen 20 minuten had ik een reactie terug:
Hey Erna, wat gaaf! Dank voor je bericht! Ik zet je op de lijst (want: al meerdere aanmeldingen) en laat het je zo snel mogelijk iets weten Sowieso zou ik het ook heel tof vinden om weer met je te werken! Xxx

Jaaaaa, ze wilde ook mij samenwerken. Hoe gaaf!
Ik was zo blij dat ik het berichtje had gestuurd.

Toen begon het wachten. Mijn geduld werd 2 weken op de proef gesteld, omdat ze een weloverwogen keuze wilde maken en omdat ze wilde overleggen met haar coach van de opleiding. Heel begrijpelijk.

Eindelijk kreeg ik een berichtje.

Wat denk je………………RAAK!

Ze wil HEEL graag met mij werken voor haar coach opleiding en inmiddels zijn we vanaf begin september gestart met onze hernieuwde samenwerking!! Whoehoe!!!!

Ik ben zo blij dat ik ondanks mijn twijfels en al de bedachte bezwaren in mijn hoofd, toch heb geschoten en deze kans niet aan me voorbij heb laten gaan.

Deze kans is een nu geweldige nieuwe mogelijkheid geworden, die me in de eerste twee weken van onze samenwerking al ZOVEEL heeft opgeleverd.

Waar laat jij kansen (waarvan je hart een sprongetje maakt) liggen, omdat je allerlei twijfels en bezwaren bedenkt? 

Of misschien heb je een droom of een doel voor ogen waar je heel blij van wordt, maar wat je blijft het uitstellen vanwege twijfels of angst?

 

Twijfel niet langer en waag de sprong! Wat heb je te verliezen?

Wat doe je?

Waag je een schot of………..laat je de kans schieten?

Jouw leven op jouw manier 

Meer ontdekkingen

Powerful Beyond Measur 

Finding Your Way Back Home To You

Voel jij ook steeds meer de behoefte om zo vrij te zijn als dit meisje? (bekijk de video HIER)

Geen glitter, geen glamour en geen make-up nodig, maar puur en vrij jezelf zijn.
Of verloor je die onschuld en moed toen je opgroeide door opmerkingen en oordelen van anderen.

Hoe vaak hoorde je dat je ‘normaal” moest doen.
Dat je niet zo druk, luidruchtig of enthousiast moest doen.
Dat je te aanwezig was en je rustig moest doen.
Kortom, jezelf inhouden en aanpassen.

Daarmee leerde je onbewust dat het niet oké is om jezelf te zijn en dat je anderen niet mag “lastig vallen” met je uitbundige uniekheid.

Het zorgde ervoor dat je je licht ging dimmen.
Je ging steeds minder stralen.
Je trok je terug.
Je werd stil en soms bijna onzichtbaar.

Als er aan je werd gevraagd: wat is er?
Zei je: niks hoor, laat mij maar.

Je ging je steeds meer aanpassen om maar niet op te vallen.
Je deed wat er van je verwacht werd.
Je deed wat anderen deden.
Zo probeerde je zo onopvallend mogelijk door het leven te gaan.

Maar nu je richting de 40 gaat of die misschien inmiddels (ruim) bent gepasseerd, voel je dat verlangen, wat je zolang heb weggeduwd, steeds vaker opborrelen van binnenuit.

Je hebt jezelf lang genoeg weggecijferd en aangepast om voor anderen te zorgen en om te doen wat anderen belangrijk vonden.

Nu je kinderen groter en zelfstandiger worden voel je diep van binnen steeds meer dat je verlangt naar die vrijheid om echt jezelf zijn.

Je probeert het nog een beetje goed te praten.
Dat het egoïstisch is om te kiezen voor jezelf en waar jij blij van wordt.
Maar je kunt die roep van binnen niet langer ontkennen.
Je kunt haar niet meer wegstoppen, zoals je zo lang hebt gedaan.

Je voelt dat er iets anders mogelijk is, maar je weet niet zo goed waar en hoe je die verandering in gang zet.
Maar het is tijd!

Tijd om die kracht, moed en vrijheid in jezelf te (her)ontdekken.
Om te kiezen voor waar jij blij van wordt, ongeacht wat anderen daar van zeggen.

Tijd om te leven op een manier die past bij wie jij bent.

Jouw leven op jouw unieke manier!

Wat heb jij nodig om de vrijheid om echt jezelf te zijn totaal te omarmen en de ruimte te geven?

Laat het me weten, zodat ik je kan aanmoedigen om helemaal jezelf te zijn, zonder angst voor oordeel of afwijzing van anderen.

HOE EIGENWIJS BEN JIJ?
Hoe je droog blijft tijdens hoosbuien?

Heb jij ooit ervaren dat een soort innerlijk weten zei dat je iets wel of niet moest doen?
Dat je die ingeving volgde ondanks dat het totaal niet logisch leek om dat te doen, waardoor je een kans pakte of je ‘veilig’ bent gebleven?

Pasgeleden had ik (weer) z’n moment toen ik tussen de buien door mijn hond uit ging laten.

Omdat het zonnetje scheen en de donkere wolken enigszins waren verdwenen, besloot ik geen jas aan te doen, maar gewoon in mijn trui een rondje te maken. Toen ik echter een minuut of 15 onderweg was, zag ik weer donkere regenwolken aankomen.

Op dat moment vroeg ik/zei ik tegen mezelf om me een seintje geven wanneer ik om moest keren, zodat ik droog zou blijven. Ik woon namelijk buiten het dorp van Voorhout, tussen de bollenvelden waar niet veel woningen of andere plekken zijn waar ik kan schuilen.

Ik liep nog een paar minuutjes door in dezelfde richting, totdat ik het gevoel kreeg dat ik nu terug moest gaan. Het was een soort gevoel wat je niet kunt verklaren en waar je vaak aan voorbij gaat, omdat het zo subtiel is. Je zou het een onderbuikgevoel of intuïtie kunnen noemen. Ik noem het graag mijn Eigen-Wijsheid.

Inmiddels was ik omgekeerd en op de terugweg naar huis, toen het ineens begon te regenen. Net op dat moment passeerde ik een huis tussen twee open velden. Snel zocht ik een beschutte plek bij dat huis waar ik zo goed als droog stond, toen de sluizen echt open gingen.  

Na een minuut of 10 was het weer bijna droog en besloot ik verder te lopen naar huis. En je raadt het al, een stukje verderop begon het weer flink te regenen. Ook toen was er gelegenheid voorhanden om te schuilen onder de overkapping van een bedrijf waar ik net ‘toevallig’ langs liep.  

Toen ook die bui voorbij was liep ik weer verder, terwijl de laatste paar druppels vielen.

Niet veel later ben ik thuis en net als ik de voordeur achter me dicht heb gedaan, breekt de hemel opnieuw open met een flinke hoosbui. Terwijl ik mijn schoenen uitdoe en de riem afdoe bij de hond verschijnt er een glimlach op mijn gezicht en bedank ik mijn innerlijk weten, mijn Eigen-Wijsheid, die me (zo goed als) droog heeft gehouden tijdens deze wandeling.

Dit is natuurlijk een ‘onschuldig’ voorbeeld van hoe mijn Eigen-wijsheid me ‘veilig’ en droog hield.

Door echter deze signalen op te merken in de combinatie met vragen stellen en uitspreken (geef me een seintje als ik om moet keren) kan je steeds meer gebruik maken van die geweldige, ingebouwde c.q. aangeboren bron van wijsheid, die ook op jou ligt te wachten.

Wil jij ook ervaren hoe de kracht van je uitspreken je in contact brengt met je Eigen-Wijsheid?

Kom dan naar De Gave Wijven Club Meeting.
Kijk voor de data op de website www.gavewijvenclub.nl

Meer info vind je ook op Facebook 

 

 

Tot ooit

Afgelopen zaterdag was het precies 10 jaar geleden dat mijn vader op 68 jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van nierkanker.

Het verdriet over het overlijden van mijn vader zat bij mij heel lang, heel hoog. Op sommige momenten kwam het ineens naar boven.

Ik had er ook veel gedachten over, zoals ; Het is niet eerlijk, waarom moest hij zo lijden, ik had wat moeten doen, hij was nog veel te jong om dood te gaan, enz enz.

Totdat er vorig jaar iets gebeurde waardoor ik een hele nieuwe kijk kreeg op zijn overlijden en over doodgaan in het algemeen.

Steeds meer word ik me bewust van het feit dat ik meer ben dan alleen dit lichaam of de gedachten die ik heb.
Ik zie mijn lichaam als mijn “ruimtepak”, waarmee ik hier kan leven en ervaringen op kan doen.
Ik ben een vorm van oneindige energie, die hier tijdelijk woont (mijn dansje doe zeg ik wel eens) en die ‘als het tijd is’, weer terug gaat naar “Huis”. Dit helpt me op veel gebieden in mijn leven, om steeds meer zaken vanuit een ander perspectief te zien.

Vorig jaar juni kreeg ik een bijzonder inzicht omtrent het overlijden van mijn vader, wat ik graag met je wil delen. Misschien helpt het je bij het verdriet dat jij misschien hebt.

Ik weet inmiddels dat ik niet mijn gedachten ben en dat ik ze niet hoef te geloven en dat ik ze kan negeren. Daarnaast heb ik altijd de mogelijkheid om andere gedachten te kiezen en iets anders te denken. Dat is een vrijheid die jij en ik hebben.

De gedachten die ik had over het overlijden mijn vader waren ook gewoon gedachten, alleen zag ik dat op de één of andere manier niet  Ik zag ze voor waarheid aan en geloofde ze.

Totdat ik op een avond in juni vorig jaar in bed lag en ik plotseling een inzicht kreeg.

Ineens zag ik het hele plaatje voor me, als een complete download; “Die gedachten over de dood van mijn vader die creëer ik zelf en ik geloof ze. Ik neem ze voor waarheid aan”. WAT?

Ik hield het verdriet zelf in stand door de gedachten te blijven geloven als waarheid, maar ineens had ik een andere keuze. Ik hoefde die gedachten niet langer te denken en te geloven. Wat een eye-opener!

In datzelfde plaatje zag ook: Mijn vader is “naar Huis”. Hij heeft zijn “ruimtepak" verlaten en  hij is weer dat oneindige energie wezen wat hij altijd al was. (en wat wij allemaal zijn)

Even was ik sprakeloos.
Hoe had ik, die tegen iedereen zegt dat je je gedachten niet hoeft te geloven, dit niet kunnen zien? Ongelofelijk, maar waar. You get it when you get it. Niet eerder.

Ik kan je niet zeggen hoeveel rust, opluchting en helderheid dit inzicht mij heeft gegeven. Het maakt dat ik nu heel anders aankijk tegen het overlijden van mijn vader en overlijden in het algemeen. Ook het verdriet dat steeds aan de oppervlakte lag, is naar de achtergrond verdwenen. 

Ik weet dat het diep van binnen nog steeds aanwezig is, en als ik daaraan denk dan moet ik zeker janken. Je voelt namelijk wat je denkt.

Ik weet ook als ik die gedachten niet heb, het verdriet gewoon rustig aanwezig is, zonder dat ik daar iets mee hoef te doen.

(Ik wil voor de duidelijkheid zeggen dat dit iets heel anders is dan verdriet verdringen en het niet toestaan. Als het verdriet omhoog komt, mag ik het voelen en huilen als ik dat wil. Het mag er zijn, als het zich aandient, maar ik ga er niet naar op zoek door met mijn gedachten die kant op te gaan)

Natuurlijk had ik het fijn gevonden als mijn vader er nog was geweest, maar hij is “verlost” van zijn aardse lichaam (zijn ruimtepak) en weer thuis van zijn reis en ervaringen op deze aarde. WAUW, wat een inzicht.  

Niemand weet hoe lang hij of zij hier is. We weten alleen dat we ooit een keer vertrekken naar “Huis” (doodgaan).Niemand weet echter wanneer en niemand weet hoe.

En dit klinkt misschien hard, maar als het je tijd is, dan ga je. Zo simpel is het.

Het zijn onze gedachten die maken hoe we dit alles voelen en beleven. En dat mag er allemaal zijn. Het is allemaal oké en het hoort bij het leven.

Dit alles maakt dat zijn sterfdag, ineens een hele andere betekenis voor mij heeft gekregen. Ik kan nu eindelijk zeggen: Het is goed zo! 

Mijn vader is “thuis”. Tot ooit pap!

Wil je ergens over praten naar aanleiding van deze blog, iets delen of is er iets wat ik voor je kan doen.  Laat het me dan weten aub. Je kunt me bereiken op erna@gunjezelfhetbeste.nl

Wil je het hele verhaal lezen over mijn ontdekkingsreis en hoe het overlijden van mijn vader daar een rol in heeft gespeelt? KLIK DAN HIER

Jij bent onmetelijk krachtig en het is tijd om die krachtige vermogens volledig te gaan benutten.

Trouw zijn aan jezelf

Lees door tot einde voor iets GAAFS

Soms doe je dingen die niet meer passen bij wie je werkelijk bent. En soms duurt het even voordat je dat doorhebt.

Tot dat inzicht kwam ik nadat ik terug was van mijn reis naar Engeland, waar ik een trainingsdag bijwoonde voor When Women Speak (WWS).

Samen met 7 andere WWS-leaders trok ik drie dagen op. We zaten samen in één groot huis. We gingen ’s avonds Birmingham stad in, hapje eten, wat drinken. We deden samen de trainingsdag en toch … voelde ik me alleen.

Ik trok me regelmatig even terug in de woonkamer, terwijl de anderen in de keuken zaten te praten.
Misschien kwam het omdat ik me niet echt kon vinden in de onderwerpen waar ze over praatten. Ik voer namelijk graag gespreken die ergens over gaan en hou niet zo van de “koetjes en kalfjes en het weer-gesprekken”

Misschien was het de Britse humor die ik niet kon vatten, of misschien dacht ik teveel aan het thuisfront, waar wat dingetjes waren gebeurd tijdens mijn afwezigheid.
Misschien had ik het gewoon nodig om op mezelf te zijn. Ik kon het niet precies duiden, maar het was niet de eerste keer dat ik dit opmerkte.

Ik heb al heel lang het gevoel dat ik niet ergens bij hoor. Ik vind het vaak lastig om aansluiting te vinden bij anderen, wat ik dus ook weer merkte in Engeland.

Misschien komt het omdat ik het moeilijk vind om vrij te kunnen praten over wat ik werkelijk voel en denk.
Ik heb vroeger nooit geleerd om me uit te spreken over wat ik voelde. Want bij ons thuis deden wij vroeger niet aan voelen. Wij deden aan doen. En daar ben ik met de jaren heel goed in geworden.

Na een gesprek met mijn coach naar aanleiding van mijn Engeland trip, kwam ik tot de conclusie dat ik niet meer verder wilde op de weg die ik was ingeslagen met When Women Speak Nederland.

Begrijp me goed; dat lag niet aan de andere dames van WWS en ook niet het gedachtengoed van WWS. Ik draag het initiatief When Women Speak Global nog steeds een warm hart toe. Maar er was iets in mij veranderd. 

Tijdens het coachingsgesprek voelde ik opnieuw heel sterk dat ik de wereld iets te brengen heb, en dat wil eruit. Het moet eruit!
Ik kan niet langer meer iets zijn of doen wat niet klopt met wie ik werkelijk ben, met wat ik diep van binnen voel wat waar is voor mij.

Ik wil trouw zijn aan mezelf.
Ik wil doen wat echt belangrijk is voor mij.
Ik wil thuiskomen bij mezelf

Ik wil me niet meer aanpassen aan het systeem van hoe het hoort.
Ik wil mijn Eigen-Wijsheid horen en de stroom van het leven volgen.

Terug naar de basis.
Terug naar simpel.
Terug naar hoe het leven volgens mij bedoeld is.

Ik wil die Ontdekkingsreiziger van Het Leven zijn, omdat ik diep van binnen voel dat ik dat ben.

Ik wil ontdekken waar Het Leven werkelijk over gaat!
Ik wil onderzoeken dat we als mens zo onmetelijk krachtig zijn.

We are powerful beyond measure, zoals Marianne Williamson zo mooi in haar gedicht beschrijft.

Daarom laat ik When Women Speak Nederland vrij en is er iets nieuws geboren: 

Continue reading “Trouw zijn aan jezelf”

Hard werken

Ik ben opgegroeid met het idee dat je hard moeten werken. Dat hard werken DE manier is om iets te bereiken in het leven.
 
Hard werken is goed voor je. Hard werken hoort erbij. Dat was wat ik leerde.
 
De betekenis van hard werken voor mij was vaak 8 uur lang bezig zijn in een 9 tot 5 baan. Jarenlang heb ik dat gedaan en dacht ik dat dat normaal was om te doen. Want ja, iedereen deed dat, dus zal het wel zo horen. 
 
Hoewel ik nu al meer dan 3 jaar voor mezelf werk, merk ik dat die oude manier van denken over hoe werken eruit hoort te zien, nog steeds hardnekkig aanwezig is. En ik denk dat ik wel weet hoe dat komt.
 
Wat ik nu doe voelt niet als werken zoals ik het geleerd heb.
 
Er is nu niemand die mij vertelt wat ik moet doen.
Er is geen target die moet halen.
Er is geen stress of ik mijn werk wel af krijg.
Er is geen ‘ik zit aan mijn bureau en werk’.
Er is geen overwerken.
Er geen “in-de-baas-zijn-tijd” en “mijn-eigen-tijd”.
 
Ik heb alle tijd en kan mijn eigen uren indelen
Ik doe het op mijn manier.
Ik werk soms in mijn praktijkruimte.
Ik werk soms aan de tafel in de woonkamer.
Ik werk soms buiten terwijl ik de hond uitlaat.
Ik werk soms als ik een weekend weg ben.
En als avondmens werk ik ook heel graag ’s avonds.
 
 
Het is zo anders dan dat ik gewend was. Zo anders dan ik heb geleerd hoe “het hoort”. Het is het loslaten van alle structuren waarmee ik ben opgegroeid.
 
Ik merk dat ik heel lang op de automatische piloot heb gedraaid. Gewoon doen wat iedereen doet. Niet bewust van het feit dat het ook anders kan.
 
Gewoon maar doorgaan en doen, doen, doen. Want dat is wat wij vroeger deden thuis: DOEN. Altijd maar bezig zijn. Ruim je kamer op, loop je krantenwijk, maak je huiswerk, enz. De bekende ‘niet lullen maar poetsen’-mentaliteit.
 
Begrijp me niet verkeerd; ik neem het mijn ouders niet kwalijk. Het was ook wat zij geleerd hadden. Maar ik mag het anders doen.

Continue reading “Hard werken”

Je bent niet alleen, maar met 50 biljoen

Dag 5 van Intermittent Fasting (periodiek vasten).

Ik herken het gevoel. Het is hetzelfde gevoel als toen ik stopte met het drinken van alcohol, nu meer dan een jaar geleden. Het is het gevoel van ontwenning, van afkicken, van het doorbreken van een gewoonte.

En het is zo verdomde makkelijk om er aan toe te geven.
Het voelt zo goed om toch iets te eten voordat mijn vast tijd is afgelopen.

Maar ik doe het niet. Net zoals ik dat een jaar geleden ook niet deed.
Omdat ik een beslissing heb genomen.Een definitieve keuze heb gemaakt om het vol te houden. Om voorbij te gaan aan de oude vaste gewoonten die ik zo goed ken.

Al een aantal keren eerder hebben dit periodiek vasten gedaan.
Mijn langste periode was ooit 6 weken. Toen brak de zomervakantie aan en viel ik langzaam weer terug in mijn oude gewone eetpatroon.

Deze keer heb ik met mezelf afgesproken dat ik het in ieder geval tot 1 augustus ga volhouden. En ik weet dat het me gaat lukken, want deze keer doe ik het niet alleen.

Deze keer heb ik mijn lijf erbij betrokken. WAT?! Continue reading “Je bent niet alleen, maar met 50 biljoen”

Hard werken is hoe het hoort

Hard werken is goed

Ik ben opgegroeid met het idee dat je hard moeten werken. Dat hard werken DE manier is om iets te bereiken in het leven.

Hard werken is goed voor je. Hard werken hoort erbij. Dat was wat ik leerde.

De betekenis van hard werken voor mij was vaak 8 uur lang bezig zijn in een 9 tot 5 baan. Jarenlang heb ik dat gedaan en dacht ik dat dat normaal was om te doen. Want ja, iedereen deed dat, dus zal het wel zo horen. 

Hoewel ik nu al meer dan 3 jaar voor mezelf werk, merk ik dat die oude manier van denken over hoe werken eruit hoort te zien, nog steeds hardnekkig aanwezig is. En ik denk dat ik wel weet hoe dat komt.

Wat ik nu doe voelt niet als werken zoals ik het geleerd heb.

Er is nu niemand die mij vertelt wat ik moet doen.
Er is geen target die moet halen.
Er is geen stress of ik mijn werk wel af krijg.
Er is geen ‘ik zit aan mijn bureau en werk’.
Er is geen overwerken.
Er geen “in-de-baas-zijn-tijd” en “mijn-eigen-tijd”.

Ik heb alle tijd en kan mijn eigen uren indelen
Ik doe het op mijn manier.
Ik werk soms in mijn praktijkruimte.
Ik werk soms aan de tafel in de woonkamer.
Ik werk soms buiten terwijl ik de hond uitlaat.
Ik werk soms als ik een weekend weg ben.
En als avondmens werk ik ook heel graag ’s avonds.

Het is zo anders dan dat ik gewend was. Zo anders dan ik heb geleerd hoe “het hoort”. Het is het loslaten van alle structuren waarmee ik ben opgegroeid.

Ik merk dat ik heel lang op de automatische piloot heb gedraaid. Gewoon doen wat iedereen doet. Niet bewust van het feit dat het ook anders kan.

Gewoon maar doorgaan en doen, doen, doen. Want dat is wat wij vroeger deden thuis: DOEN. Altijd maar bezig zijn. Ruim je kamer op, loop je krantenwijk, maak je huiswerk, enz. De bekende ‘niet lullen maar poetsen’-mentaliteit.

Begrijp me niet verkeerd; ik neem het mijn ouders niet kwalijk. Het was ook wat zij geleerd hadden. Maar ik mag het anders doen. Continue reading “Hard werken is hoe het hoort”

Insight

Als je deze email ontvangt begin ik net aan mijn tweede dag in Birmingham, Engeland. Ik ben daar voor een training en tevens mijn eerste live ontmoeting met mijn collega When Women Speak Leaders. Ik kijk er naar uit om ze in het echt te ontmoeten. 

Ik ben ook nog nooit in Engeland geweest, dus ik ben heel benieuwd hoe het daar is.

Ik heb speciaal echte Nederlandse lekkernijen (stroopwafels en drop) gekocht om mee te nemen. Daarmee komen we het weekend wel door. 
 

Als ik terug ben vertel ik je alles over dit weekend in Engeland en over de ontwikkelingen rondom mijn nieuwe When Women Speak groep. 
Dat het heel GAAF wordt weet ik nu al.

En natuurlijk over alle andere ideeën en inspiratie ik daar heb opgedaan.
 

Stay tuned!
 

Zachte koffers

Ik noemde hierboven naast de woorden ideeën en inspiratie, niet het woord inzichten ik zal je uitleggen waarom, want er is voor mij een verschil tussen inzicht en INZICHT.
Continue reading “Insight”